Islamic Human Rights Journal

fa حق بر هدایت با نگاهی به اسلام، اسناد بین‌المللی و قوانین داخلی ایران و فرانسه The Right to Guidance: Looking at Islam, International documents and domestic Laws of Iran and France تخصصي Special پژوهشي Research در نظام نوین فرهنگی پسا جنگ جهانی دوم، تلاش می‌شود تا ادیان الهی به حاشیه رانده شده و یا آن‌ها را با «انسان‌محوری» (اومانیسم) جایگزین نمایند. با فرض دین‌گرایی بخش عظیمی از جهان، این سؤال مطرح می‌باشد که آیا گرایش به هدایت انسان‌ها به سمت ادیان الهی توسط هدایت‌گران (پیامبران و روحانیون) حق مسلم تلقی می‌شود یا همان‌طوری‌که در نظام‌های فرهنگی سکولاریسم و لائیسیته ترویج می‌شود، با اتکای به اصل «فردی بودن» اعتقادات و گرایشات مذهبی چنین حقی به رسمیت شناخته نمی‌شود؟ با بررسی ساختار سیاسی و حقوق فرهنگی جامعه لائیک و سکولار فرانسه و جامعه دینی ایران، می‌توان نتیجه گرفت که اصل هدایت‌گری در هر دو جامعه مشروع بلکه ضروری و حتی واجب انگاشته می‌شود، چرا که هدف از آن تضمین آزادی انسان در انتخاب مسیر صحیح مادی و معنوی است. این ضرورت نه‌تنها شرعاً و عقلاً قابل اثبات است، بلکه اسناد حقوقی بین‌المللی و متون قانونی غالب کشورها نیز بر آن صحه می‌گذارند. بر مبنای قوانین دو کشور مورد مطالعه این مقاله، که با روش کتابخانه‌ای و توصیفی ـ تحلیلی و تطبیقی انجام شده است، این ضرورت قابل اثبات بوده تا حدی که صریحاً یا تلویحاً بر حق بر هدایت تأکید و مشروعیت آن پذیرفته شده است.   In the modern post-World War II cultural framework, efforts are consistently made to marginalize divine religions or replace them with anthropocentrism (humanism). Given that a vast portion of the world remains religiously oriented, this fundamental question arises: Is the act of guiding humanity toward divine religions by spiritual leaders (prophets and clergy) considered an inalienable right, or, as promoted by secular and laïc cultural systems, is this right denied based on the principle that religious beliefs and inclinations are strictly a private, individual matter? By examining the political structures and cultural legal frameworks of the secular/laïc society of France and the religious society of Iran, one can conclude that the principle of “guidance” is not only legitimate but considered essential—and even mandatory—in both societies. This is because its ultimate objective is to safeguard human freedom in choosing the correct material and spiritual path. This necessity is provable not only through religious (Shar’i) and rational (Aqli) reasoning but is also corroborated by international legal documents and the statutory laws of most nations. Based on the legislation of the two countries under study in this article—conducted through library-based, descriptive-analytical, and comparative methodologies—it is demonstrated that the right to guidance is explicitly or implicitly recognized and legitimized within these legal systems.   انسان‌محوری, سکولاریسم, لائیسیته, نظام دین‌گرا, هدایت دینی. Human-centeredness, invitation and preaching, secularism, laicism, religious system, religious guidance 1 25 http://islamichumanrights.ir/browse.php?a_code=A-10-66-1&slc_lang=fa&sid=1 SEYED MOHAMMAD SAEID TAHERI MOOSAVI سید محمد سعید طاهری موسوی sms.tm1975@gmail.com 1003194753284600162 0009-0000-1578-7633 Yes University of Religions and Denominations دانشگاه ادیان و مذاهب